Kanto II

Sokakları geçen rüzgârın türküsünden Denizin kırık yapıtları içinden Dünyaya baktık. Ey insanoğlu! Kavrulmuş şehirler şaşırttı bizi Yıkılmış kalpler şaşırttı bizi Issız deniz, ölü gölge şaşırttı bizi Ne sonsuz bir bahçeydi dünya Ne de bir avuç toz sütunlar altında Bu yüzden Bize kalan kuru köklerle Çok zor yaza tutunmak Çok zor hiç kimsenin anlamını bilmediği Yağmurun sesiyle konuşmak Bir ölü kemiklerini arar toprağın altında Donuk ışıklar altında gezinir şapkalı biri Gölgesi kapkara. Bu şehir hangi şehir? Vakit hangi vakit? Biz buraya Portakal suyu içmeye gelmiştik Mısır unuyla yapılmış çörekler almaya Yanımız sıra gelen üçüncü kişi (Saçları dağınık parsa benzer yüzü) Sürekli eksildiğimizi sezmiş biri Üşüyüp üşüyüp yaza tutunmaya Çalıştığımızı bilen biri Kumda büyüyen karpuzları göstermeliyim ona Su su diyerek toprağın altına uzananları Sessizliğin gürültüsünü göstermeliyim Uzayıp giden deniz kıyısında: “Kim bana benim kim olduğumu söyleyebilir” “Ölü toprakta çocukluk sevinciyim” “Bir toz zerresi kirazlara dadanan” “Kapısı çarpıp duran bağ evinde” “Benden toprağa gitmekte olanı görüyorum”