Kanto V

Silifke Caddesi’nde bir yağmur Kevser Bekledik gözlerimizi kısarak dinmesini Gözlerimizi kısarak baktık pencereleri açık evlere Deniz gören balkonlara, balkon çiçeklerine Mersin ne yapacağını bilmediğinden uykudaydı Deniz kim bilir kaç bin yıldır oradaydı Evleri büyük yapmışlardı yüksek mi yüksek Yağmur dinerse anlaşılırdı denizin orada durduğu Yağmur dinerse anlaşılırdı varoluşumuz Saçlarımız tırnaklarımız gözlerimiz anlaşılırdı Anlaşılırdı peşimiz sıra gelen pars Sınırsız sözcükler sayılar “Biz buraya ne zaman gelmiştik? Uzun süren bir gecenin sonunda mıydı? “İyi ki geldiniz” diyen olmadı Kevser “Siz bir başlangıçtınız” diyen olmadı Kevser Deniz az ötemizdeydi Yadırgadık insanı yadsıyan kadırgaları Biz buraya ne yapmaya gelmiştik Uzun şeyleri konuşmaya gelmiştik Trenleri otobüsleri yolları denizleri. Anısı olan her şeyi. Ah işte Çatılardır hecelediğimiz yalnızlık” Silifke Caddesi’nden denize doğru Çatılardan kuşlar havalanmaktaydı, oradaydık, Oradaydık ey sabahçı kahveleri, ey balıkçılar, Duyuyorduk denizin iç çekişini Biliyorduk boşluğa bölündüğümüzü Biliyorduk tozlu ağaçların Ve çocukların uykuda olduğunu Annelerinse kırgınlıklardan hüzne döndüğünü Hüzün varsa yerleşen bir şey olduğunu Yağmur dinince oturduk denizin eşiğine Görünmezi gördük bu da oldu işte