Kanto VI

Ağacın parmağı denizi gösterdiğinde Yeniden yola çıkmalıyız Kevser Ele geçirmek için yeniden varlığımızı Kırık taşlar yıkıntılar altında Çitler gelincikler çiriş otları arasında Nasılsa ellerimiz hep yanımızda Kevser Dudaklarımız topraktan tüten buğu Ruhumuz biçilmiş tarlalar üstünde. Köpekler ağıl önünde gündoğumuna bakıyor Çocuklar sekide güneye. Bırak Peşin sıra gelsin leopar. Ölü Toprağı diriltmeye gidelim Gidelim havalar bozmadan Bizi köksüz bıraktılar, susuz ve uykusuz Vardığımız her kıyı gölgesiz ölü ağaç Yok devinen bir su, yaprak hışırtısı. İthaka nerede Kevser? Geçerek denizleri Hangi kıyıya geldik kim bilir? Bize mermer yıkıntıları bırakıp gittiler Bize bu taşları, bize bu leylakları bıraktılar Başarabilecek miyiz Kevser Yeni bir dünya kurmayı yıkıntılardan? Yaz! Sınırsız isteklerini yanık köklere Yaz! Sıkıntımızı, yorgunluğumuzu Geçit vermeyen denizin dalgalarına Külrengi gündoğumlarına, meşelere, Çiğ düşen çimenlere. Korkuyu sil gözlerinden. Yıllara gömülen acıları çevik parıltılara dönüştür Suyun, ağacın çevik kıpırdanışlarına. İnsan yeni şeylere uzanırken Kevser Elleri boş olmalı ve deniz yöremizde Uçuşmalı Bizi yılların acılarıyla bırakıp gittiler Her gölgeye her ağaca ateş ettiler Ağaçların tozuna, ayçiçeklerine, rüzgâra. Şimdi bir kök olsa sürecek, süt olsa Çocuklar çocuklar çocuklar büyüyecek