Kanto XVI

-Sina Akyol’a Ne tuhaf ağacı kuşu dağları okumak Denizi, külden sözcükleri bile bile Taşın ruhu katlanır geceye Sözcükler tükenir deniz kalır Ne tuhaf kötülüğü ve çirkinliği okumak Işıldayan sözcüklerin varlığını bile bile Dağlarda taşlarda.. Belki bunun için Doğrulur bakarım başka bir hayata Gece çürür külden sözcüklerle kalırım Yanı başımda bir fesleğen büyür Bu nasıl dünyadır acılar büyür Usulca doğrulur denize bakarım, açar kapısını Derin yalnızlığa bırakılan ağaca Kökleri vardır yeryüzünde her zaman Kuşu rüzgârı kışı baharı vardır Ruhu vardır zifiri gecede kalır Yaprakları saklar bütün incelikleri Ağaca bakarım seyretmek için kendimi Tutkuya bürünmüş ağaç benim işte Köklerim derinlerde ısıtır denizi Yapraklarım yağmuru çağırır sürekli