Kanto XXII

Üç deniz için ışığını yakıyor yıldızlar Bir ılgım Marakeş, üstümüzde parçalanmış ay Bir görünüp bir yitiyor; usulca Düşüyor satıcıların fenerinin üstüne Keşfedilmemiş söze ışığın kanatları düşüyor Keşfedilmemiş şiire ıslığın aldanışı Ama biz buradayız Kevser Ya onlar nerede? Biz sıkıntıdan Sicimlere tutunuyoruz ay yükselirken Elimizde çağın tılsımlı mumu Elimizde çağın kof kibri Fırlatıp atıyoruz insanca olmayan her şeyi Mutsuzluktan bunaltan denize Boşalan yağmurlarız, su kenarlarında saz Birkaç kişiyiz Ayşe Celâl Veysel Konuşurken hüzün anıtları devriliyor Dünyanın bütün meydanlarında Gök Marakeş’te bir çalgı üstümüzde Keman sesi cam göbeği gökte yankılanıyor Keman sesi gümüş bir su burada Burada oturuyoruz dünyanın kıyısında Portakal suyu içiyoruz “Ölüm sorununu çözmedikten sonra Neye yarar varlığımız? ” diyor Celâl. Saati gösteriyor ayın direği. Pars kapıda. Gök Marakeş’te bir çalgı üstümüzde Fas tılsımlı bir kobra