Kanto XXXII

Gecenin küçük kırıntıları vurmuş yüzüne Bir su berraklığı, yalınlık belki Kevser Kavakları geçince bekle beni Şöyle bir durup bakayım yüzündeki Gece gündüz derin değişmeler denizine Kevser bu savaşlar ne çok insanın yıkımı Yılgıyı mutsuzluğu çoğaltıyor yüzünde Kevser dur bekle ben yoruldum yıkıldım Gözleri pars gözleri insanlar gördüm Ürperip uzaklaştım boğuldum kaldım Bağırasım geliyor sesim yırtıcı kuş sesi Kimse yaşamın anlamından söz etmiyor Kevser dur bekle, insanlık parıltısını yitirmiş Dur bekle yeniden tutunalım insana Kevser bu gök katları çiçeklere karışmış Deniz denizce kokuyor, kavaklar ürperiyor, Kevser bir gülümse, gülümseyişin ferahlatacak içimi Üstüne üstüne gideceğim solan yıldızın Kevser bölük pörçük acıları kaldır at Geceyi arıt, buluttan buluta su taşı Şöyle bir durup bakalım dünyaya Başkasının acısı nasılsa yara sende