Kanto XXXIV

Ne kadar yaşarsak acıları günlere Aylara bölelim bölelim Kaçamayız kendimizden Ağacın yapraklanmasından Kuşların tarlalar üstünde uçmasından Ne kadar yaşarsak hüzünleri günlere Aylara bölelim bölelim Ağır gök altında Kibirsiz ve insanca Islak tüyleri gündüzün, suyun kuğusu Bir çiçek salgını yaz, bulutlar duru, Günün çıkrığı değiştiriyor gökyüzünü Başımı döndürüyor çite konan kuş Gündüze karışan ışıktan tırpan Uzaklara bakan bir çift göz Aşkı değiştiriyor suyu ürperten çizgi Başımı döndürüyor hüznün etkisi Kırılan bir zaman belki ânın ağırlığı Baktıkça sıkıyor ruhumu kımıldayan gök Biliyorum ne kadar uzarsa yol Beni aşan kıpır kıpır bir olgunluk