Kanto XXXVIII

Kıstırılan insanın sıkıntısını almalıyım yanıma, İçbükey yalnızlığımı, kapıdan sızan ışığı, Öyle apansız olmalı gitmem Öyle çok yaraladı ki beni dünya Bütün rezillikleri bırakıp gitmeliyim Deniz içini çeker bende, kuşlar dalgın uçar, Günden güne kof benliğini yükler hücrelerime Ayak diretip insanca olan her duruşa Bu şiiri yazdıran zorba. İşte bu yüzden çekip gitmeliyim Böylesi daha iyi. Yavaş yavaş Yaprağı kemiren bir tırtıla dönmekten. Kalırsa birkaç dize benden Geçip gider içimden bir orman İnsanî sözcükleri ver bana Kevser, Suyun meraklı dilini, ışığın gölgeye düşen elini, Annem öleli bir yıl oldu, oturduğu kanepedeki Boşluğu ver. Bu nobran bu pörsük dünya Avlamadan beni çekip gitmeliyim