Yazıt..

sen ey yeniden çiçek açan ağaç... gökyüzünün mavisini dağıtan rüzgâr.. bunlar senin gözlerin ey yıkıcı sevgili sen ey yırtıcı sevgili, ey yetinmezlik gökyüzüne alıştık, suyu işledik sevinmelik gönderdiler dünyayı geçtik sen ey buğday denizi gözlü sevgili güz öğlelerinden geçtik elimizdeki file bağ-bahçe sevinci sen ey dirim sabahları, yoksul kuşluk sarımsak kokulu sokaklardan geçtik kalktı korulardan yüzlerce üveyik sen ey serzenişleri derin eski sevgili eski ırmakları geçtik kucağımızda bir güzel geyik sen ey yüzyıldan arta kalan üzgün güzellik sulara düşen nergis, gül ilahisi kırık dökük ömrümüzü taşa işledik