Hâtime

Lâkin yetişir ey kamer, ey hüzn-i leyâlî Ruhum o kadar oldu ki mehtâb ile mâlî, Artık yetişir cûşiş-i pür-nûr-ı hayalin… Yorgun bu dumanlarda duran leyl-i mehâsin, Enhâr-ı sükût, ufku saran sâye-i rü’yâ; Her hiss-i hafî, şübheli bir gölgede gûyâ Muğşı yatıran lems-i sükût-ı ebediyet, Sevdâya emel, rûha ziyâ, gözlere minnet Bahşeyleyerek şimdi bu sesizce esen bâd, Bir fâcia-î hisse bütün oldu mübeddel: Gûyâ ki kamer şimdi uzattın bana bir el, Bir el ki onun dest-i şifâ bahşine benzer; Onlar gibi sâkit, o dudaklar gibi bî-fer, Çehrende gülen bir mütefekkir leb-i şefkat Gönderdi bu hummâlara bir bûse-i hürmet: Elhân-ı kevâkib gibi, geşy-aver ü mühdî, Bir savb-ı ziyâ hüznümü tadil için indi. Sendin bu bakan çehre, bu sâkin nazar-î gam, Rü’yâ-yi mehâsinle bu âvâre gülen fem, Eller, bu benim şi’rimi tâhrik eden eller; Sendin bu inen ses ki ziyâlar gibi titrer; En sonra bu nûrun ki sarar ruhu melâle, Benzer o kadar ağladığım, âh, o hayâle. Artık yetişir cuşiş-i tûfân-ı hayâlin! Ruhum o kadar oldu ki mehtâb ile mâlî, Artık yetişir cuşiş-i tûfân-ı hayâlin! (Piyale, 1926)