Aşk Mevsimi

Yalnızlık kanatıyor acıları Bir yaprağın sararan yüzünde Eylül çiseliyor hüzünlerin üstüne Ruhlarda felâlet imgeleri Ufukların gri dehşetinde ürperiyor. Küflü bir neşesizlik Huzursuzluğu kıpır kıpır çağırıyor Yaşayan ölülerin kayıtsızlığında Klinikaltı depresyondur melânkoli Senin gülüşünde bir eter gibi Uçup gider gönül sıkıntıları Ruhunda direnen yaşam çığlıkları Can verir şarkılara... Bakışlarında kaç mevsim canlanır Kaç mevsim çiçek açar, Sensiz aşk mı olurmuş ey sevgili! .. Gökteki tüm yıldızları değişmem Gözlerinde yanan sevdaları. Tek ağaçtın çölleşen yüreğimde Büyüdün büyüdün bir orman gibi Yeşerdin gözlerimde. Kehkeşanları delip geçen ışığında Tek mevsimi yaşıyorum Sonsuzluğa uzanan evreninde... Ebedi cennet gibi gülümsüyor mutluluğumuz Yaşadığımı bu aşk mevsiminde...