Aşkın Kutsal Yürüyüşü

Aşk duruldu; Sulu sepken karlarla vuruldu Kış uykusundan uyanmış yüreklere Bir gonca gül gibi sunuldu. Kaya yosunlarının emdiği suların Sızıltısı gibi, Kuyu çıkrığında inleyen seslerin Bir kova suya isyanı gibi, Dağbaşlarında sıcak öpüşlü kardelenlerin Karları eriten soluğu gibi, Gönülleri aydınlatan bir meşale gibi Durdurulamadı o kutsal yürüyüşü. Ne leyleklerin mutat seyrü-seferinde Ne ağustos böceklerinin sahte rüyalarında İpek böceğinin o göz kamaştıran zırhında Vazgeçilmez değildi gittiği yolda. Aşk yoruldu; Buzlu ve kaygan yollara aldırmadan duruldu. Yegan yegan uğradığı yürek sahillerinde İtibarlı bir misafir gibi Kırmızı güllerle vuruldu. Ve aşk; Sonsuzluk denizinde Nereden eseceği belirsiz bir fırtına gibi Yaşayacağı gönülleri kendisi buldu, Fırtınalar denizinde özgürlük anıtı gibi Kutsal mekânlara kuruldu...