Ömrüme Güz Nefesi

Âlem geceye dönmeden sırtını Yüzünü dönmez şafaklar, İşte o andır tükenişi karanlıkların Açılır gözlerden kirpik kirpik düşen gölgeler Ufukta morarmış dudaklarıyla Üşür dünyam yalnızlığında, Üşür; güz sabahlarının rüzgârında Alev alev uzaklaşan zamandan. Hep aynı iklimlere tutsak kaderimizin Tabanından terkedilir kar suları Ya da yeşeren dünyamız... Bahar; çiçekleriyle sitem yağdırır Umutlarımızın ıskalanmışlığına. Eylül; sarı benizli sevgili gibi Dökülür saçlarımızdan Buruk duyguların pişmanlığında. Bir yalnızlık bulaşır arzulara Hüzün yağmurlarını içen havadan İçimizde yarım hevesler.....yazdan artakalan. Ağaçlar arınır günâhlarından Ağustos böceğinin o kalabalık sesinde Şarkılar hüzne dalar Karıncaların gülümsemelerinde. Ömür; bir güz nefesiyle irkilir Saçlarından dökülen her tel de Düşen sarı bir yaprak acısı duyulur Yaşanan her yerde...