Düşün 2 / Yaşlandım

Günler geçtikçe, Ölümün soğuk nefesi kendisini hissettiriyor Titrek bedenim dayanmak için buna Elinden geleni yaptı, Nafile bakışlar sonumu hazırlıyor adeta Hasretin ayazları gıdıklıyor tenimi Ve ellerim terliyor korkudan Hiç olmadığı kadar kırlaştı saçlarım Arkadan kötü olmasa da Ön taraftan açıklığı Ürkütmeye başladı beni Bu sonun başımı acaba Çocukluğum geliyor aklıma Koltuğumda uyuklamaya başladım Öğle saatlerinde, Ve de eşim, O da çocuk gibiydi, hep gülümserdi Beni bırakıp gideli ne kadar olmuştu? Artık hatırlamıyorum hiçbir şeyi Babam derdi hep, şimdi küçüksün Bir gün baba olacak ve öleceksin Hayat böyle devam edermiş Şimdi anlıyorum, Ama bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim Gecem gündüzüm bir, İki gözlük, bir çuval ilaç Bir de sağdık bastonum Hayatımdaki son arkadaşım Son hatıralarım