İki Kişi

Kimsesiz, yalnız iki kişi. Biri diğerinin aynısı Bir mevsimlik ömür için, Avuç açan iki kişi. Aslında iki değil, Tek kişilik bir hayat onlarınkisi. İki vucuttaki tek kişilik bir hayat. Sevginin, özlemin, mazlumluğun adı, Bir kelebek gibi. Bir mevsimlik hayatları olan, iki kişi. Ne anneleri vardı, nede babaları. Hayatta hep yalnızdılar ve yalnız kalacaklar Sonsuza kadar. Öyküleri anlatılır gibi değil, Zaten anlatılmazda, onların öyküsü yaşanır. En ucsuz ve sessiz köşelerde. Bom boş sokakların, pislik kokan araların Rutubetli evlerin bodrum katlarında Biri erkek diğeri kadın iki kişinin hikayesi Sonsuza kadar sürecek bir sevginin tohumları Dilden dile dolanacak bir masalın kahramanları Tinercilerin ve sokak çocuklarının arkadaşı İki beden tek yürek onlar, Boş tren vagonlarının, balıkçı sandallarının İsmi değişmez müdavinleri onlar, Herkesin bildiği ve tanıdığı. Biri erkek diğeri kadın iki kişi. Yalnızdılar ve yalnız olacaklar Nedeni yok, çünküsü hiç yok Bitmiş bir toplumun özlediği Diğerlerinin kıskandığı Lüks sofralardaki kişerin hiç haberi olmadığı Ve hiç bir zamanda haberleri olmayacağı Televizyonların ve gazetelerin ilk haberi Bir sevdanın ölümsüz masalı Kötülükten, çürümüş insanlardan kaçan, Tüm sevdalıların bildiği ama hiç kimsenin bilmediği İki kişi onlar, İki bedende tek yürek Birisi ben, diğeri ise sen, İki kişi...