Mutluluk Kendiliğinden Gelmiyor

Ne biçim bir hikayedir ki bu Hep acı ile dolu Nasibini alamamış bir hayat Yedisinde ne ise yetmişinde bile aynı Bahtsız kronik bir vaka Hiçbir doktorun iyi edemediği bir hastalık aslında Eşi benzeri görülmemiş tıp alemini üçe, beşe Hatta bilmediğimiz bir sayıya bölmüş En içinden çıkılmaz paradoksların bile bilmediği Başka bir paradoks. İnlerin ve cinlerin top oynadığı zamanlardan kalma aslında Bir dönem Sezar'ın Başka bir dönem Hitler'in Daha başka bir gün Çanakkale'de savaşanların adamı İyinin yada kötünün yanında ne fark eder Hep sevgi doluydu yüreği Ama nedense hep kötülük doluydu çevresi Zaman şimdiki zaman belki Ve belki Sezar'ın, Adolf'un, Atatürk'ün yanında büyük bir komutan değil Tanrının bir lütfüydü savaşmak Savaşlar kazanmak yeni şeyler keşfetmek Her zaman istediği bir şey vardı Kendi kendisini keşfetmek Başka insanları başka toprakları değil Uzun gecelerin tanrıya yakarışları hep bunun içindi Üç büyük dini tanımıştı, Üçünde de ettiği dua aynıydı Yeter artık. Bu azap bu çile yetmeli bitmeliydi. Başka birisini hiç sevmemiş Hiç sevilmemişti Yalnızlık sanki onun kaderiymiş gibiydi. Bunca hayat yaşayıp bunca sevgiyi tadamamak ne kötü şeydi. Sanki yaradan onu lanetlemiş Hep kanla yıkanmış toprakları görmeyi kısmet etmişti Dualar dualar. Zaman bu zaman Ne istediyse olmuştu artık Yeni bir hayat yeni bir yaşam Seviyor seviliyordu Deliler gibi hem de çığlık çığlığa Seviyordu ya ama her şey o kadarda iyi gitmiyordu Para aşka karışıyor, çalıştığı saatler aşkını köreltiyordu Bunca bekleyişe değdiğini zannederken Bambaşka bir şey öğreniyordu aslında Mutluluk kendiliğinden gelmiyor.