Morg Dolabı

Yıllar önce, sonbahar Sene... Ne önemi var ki senenin Önemli olan yaşanılanlar, bize olanlar Ne bir kötü söz, ne bir kavga Bizi senin ölümün ayırdı Aklıma geliyor da seninle yaşadığımız günler Ne güzeldi, çocuktuk daha Koşar oynardık seninle Akşamları size gelirdim, hesapta ders çalışırdık Daha çocuk iken karar vermiştik Evlenecek çocuklarımız olacaktı seninle Ama önce okumalıydık, Sen doktor bense avukat olacaktım Çalışıp evimize bakacaktık Arkadaşlarımız ara sıra bize gelecek Hep neşeli, hep mutlu olacaktık Senin baban annene kızardı bağırırdı sürekli Bana dönüp; Umut sen bana bağırmazsın değil mi, derdin Bende sana; Hayır aşkım hiç yapar mıyım dediğimde boynuma sarılırdın Yıllar geçti, büyüyen sadece biz değildik Aşkımızda büyümüş yüceleşmişti Sen halen doktor, Bense fikir değiştirip yazar olmaya karar vermiştim Gezmeyi çok severdin beni de kendine benzetmiştin Hafta sonları seni evden alır beraber kaçardık, Orası senin burası benim, Annen hep ikimize kızardı çok geziyorsunuz diye Başınıza bir iş açacaksınız derdi birgün Daha da büyümüştük, baban sana kıpkırmızı bir araba almıştı İlk bana gelip, Bak arabama senin var mı diye; Büyümeyen çocuklukla beni kıskandırmaya kalkmıştın Seni yine gezme merakın düşürdü yollara Kıpkırmızı arabanla gezmek ne mutlu ederdi seni O akşam... Hala aramadın beni Senden önce kötü haberin geldi Bir direğe vurmuş, ölmüş dediler senin için Aman Allahım, yalan... yalan... Soğuk bedenini son kez bir morgda görmek mi kısmetti bana Cansız, buz gibi ve sessiz Yalancıymışsın. Hani evlenecektik; Hani bizim hani sen ve ben hani ikimiz Biliyorum yukarıdan bakıp gülüyorsun bana Şimdi mikrofonumun karşısında Bir şiir ile senin hatıranı yaşatıyorum Her şey senden sonra başladı, Kimse, ama hiç kimse yerini alamadı Hepsi terk etti birer birer Ama en hain sen çıktın Ne vardı ki ölmeseydin, Ne vardı ki beni böyle bir başıma bırakıp gitmeseydin Ne vardı ki.