Arabacali

A/. Sahici adı her ne ise unuttum Arabacali derdik biz ona. şirin mi şirin kasabamızın kıyıcığından bir köydendi. kendine bakmazdı atına baktığı kadar. Arabaccali ne zaman yatar? ne zaman dinlenirdi? Şaşardık bilcümle ahali. çünkü o sabahın köründen gecenin koynuna kadar habire çul taşırdı. çuval taşırdı... B/. Arabacali derdi atlar ona. iki atından biri doru birisi demirkırdı. vururdu inadına yükü arabasına tepeleme yığardı. ne zaman sarsa atlar bir rampaya direnir, gerinir ve ıkınırdı. sanmayın ki arabacali acımazdı atlarına. yoo! gözünden bile sakınırdı... C/... Sahici adı her ne ise... Arabacali kışın kömür taşırdı yazın kum çakıl... ne zaman yaşlı bir nine ya da engelli biri... kasardı dizginleri. arabanın kasasında her daim bir minder bulundururdu. altına atardı misafirinin. Arabacalinin yüreği umman hoşgörüsü sarışın ışık misali safrandı. Ç/... Arabacali derdik biz ona atlar Arabacali derdi arabalar arabacali... eli açıktı onun, gönlü açık yani yüreği harman yeri ama kaderi karışık birazcık o sisli kış günü yükleyip kömürü kamçıyı şaklatan Arabacali dönünce köşeyi kocaman tekerlekli bir kamyon bastı acımasızca. atlar savruldu. araba bir yığın tahta. bakın ki şu bahta Arabacali eksi soğukta ateşlere kavruldu...