Палёт

Лакуль мне яшчэ трываць? Птах, з якім я лячу праз імглістую бездань часу, з няволі - у вызваленне, са скрухі - у ра- дасць, з цемры - у светлыню, паварочвае да мяне галаву і кажа: датуль, пакуль хопіць часу, датуль, пакуль хопіць цябе самога, датуль, пакуль хопіць нас ... Я кармлю птаха сваім целам, паю сваёю крывёю і перастаю ўжо адрозніваць, дзе ён, а дзе я, а дзе час ... Усё загойваецца на мне маё цела, усё аджывае ўва мне мая кроў, усё патрабуе птах сабе новай ежы, і ўсё доўжыцца праз стагоддзі наш нерухомы палёт.