Balkan

Kendimi üflüyorum kendi cansız közümden bir kır dumanı gibi bitkin bir ırmak gibi kendime sokularak kalk diyorum dünya bir yanardağla öpüşüyor uzaklaş Oysa bende açılan sakin bir derviş gözü ne varsa yapışıyor nefes alan karınca, esneyen çocuk dili, piyanodaki parmak uzanıp kirpiklerime asılıyor sudan hafif ne varsa. Dokundukça dağılan bir hatırayım, al ipekte besmele ve bir eşik, aşkla dudak arasına çekilmiş sormadım hiç hangi yanım öbüründen tedirgin hangi yanım karanlık sormadım hiç bir kız mıdır yaşmak mıdır bana teslim edilen Dönüp bakıyorum da uzak bir komşu gibi akranım olan bana bana ait çözülmemiş tek düğme benden başka öldürülmüş bahçe yok Geceleri takvimlerden devrilen günleri okşuyorum ve her sabah kalkınca yollara yol diyorum, kuşlara kuş, suya su Çünkü bu hain dilim bir oymak kadar yaşlı hafızamı aldatır evi barktan ayırır, kızı kızana salar, yurttan toplar çadırı Çünkü benim kabilem bir avdan döner gibi yorgun bakar yüzüme unutur bir çiçeğin adıyla solduğunu. Hayret nasıl büyüyorum toprağım küçüldükçe birkaç kendim oluyorum, aya çarpan yüzümü toplamaya çıkarken aya çarpan yüzümü toplamaya çıkarken birkaç renge ayrılıyor menekşe, birkaç kafes açılıyor aynı kuştan dışarı Sınırlarım uzadıkça uzuyor bir kıyıda alnımı buluyorum ötekinde alnımın izlerini her yamaçta yaygımın bir parçası gözlerimin değdiği her yer beni öpüyor Kendimi üflüyorum kendi cansız közümden çünkü kendimden başka savrulacak bir kır yok tütecek gam yok burda. Saatler günler aylar; oturmuş bekliyorum bu nabzı yorgun ateşi bir öksürsem ağzımdan vitrinler dökülecek sonra yanmış çıralar, ispirto fitilleri ve gevşek bakır teller bir öksürsem gölge vurmuş dağlar kadar ıssız kalacak göğsüm.