Bozkır

Üstümde biçilmiş ekinlerin kokusu beni mahsul sanıyor üstümde uçan kuşlar. Oysa “yaz bitmiş yazıt bırakmaksızın,” düşmüş kantarların dili oturmuş güzü ayıklıyor akrabam çıplak çalılar. Çatladı çatladı çatladı toprak güneş hep demirdendi, bitkiler hep ölümlü, çark etti marifetim. Seni sarı çiçeklerle konuşturan hayretin dili bende niçin hiç çözülmedi cennetin bahçelerine inen efendim? Burada bir boşluğa kapı yaptılar beni kansız düşmüş yapraklarla desteklendi eşiğim. Bu kırık buğdayların, bu sararmış otların arasında kıpırdasam hemen anlaşılıyor, kaç uçurum çıktığım ve kaç gökten indiğim.