Diri Aşkın / Ölü Zamanı

I: Aşk inkardı aslında Tüm kelimeleri Zamanı Yaradanı Tabiatı ve Dünyayı Bütün dümenler sağlam olsa da fark etmeyecek artık Çünkü cebimdeki pusulam doğru göstermiyor Sana çıkan bütün rotalarda tanımsız/ım.. Sevdanın cebinde büyümedim ben İhanetlerin kokusu sindi bağrıma Bak aslında benim cebimde de tek aşk yok senden Artık mehtaplı gecelerin şairi değilim Ya da sevdaya yazılan methiyelerin sahibi Gölgesine selam veren kaç adam kaldı ki dünyada Aslında sevdanın açlıktır bekareti Uyan dedim sevgili uyan Uyuyorsun bak yıllardır Uyan ve önce kendini doğur hayata Sonra doğmamış çocuklarımızı Sıkıldılar zira orada uzunca bir zamandır Uyan sevgilim dedim uyan ve önce kendini doğur Sonra besle aşkı ruhuma yeni tanrılar doğur Sen ateşi istiyordun oysa ben onun tanrısıydım Sen zulme aşıksın bense kölesi merhametin Sen azalmadasın git gide güne Ben ise doğmada hergün kendime ve sana Sen denizin üzerinde bir martı sanıyorsun kendini Ben ise Pepuk kuşuyum acısından dağlara uçan Oysa sen sadece senden ibaretsin kendince Bana sorarsan ise benden bir ben daha yok alemde Ateş yakarmı kendini Sence denizlerin varmı yağmurdan başka ıslak hali Kendi gözünle gördünmü hiç gözlerini Aynalara aldanma aldatma sakın kendini Kaç kere öptün dudaklarında kendi sevgini Kaç ömür verdin ömrüne çoğalsın diye sevgin Ben yüce değilim yol gösteremem sana Sen sadece kendini kendi sesinde ara Ben kendi kendime bile kul olamamışım Sadece ela gözlerinden yeni bir hayat yaratıp Orada kendimi aşkın tanrısı kılmışım Oysa aşka kul olan köle Cehennemde ateş olur yanar kul Aslında iki taraftada yanmak var Marifet ateşi söndürecek göz yaşı bulmakta II: Sen yalnız değildin hiçbir zaman Bırakmadım seni Görebilseydin şayet... Bir zincir köle aşkıydı aslında bu yaşanan Yani hiç olmayan sevdanın hiç olmayan şafağına uzanan Üzerime yıkılmış dört duvarı atsam da üzerimden Azalmayacak altında kaldığım yükün ağırlığı Çünkü ben seni yer çekimine küfrederek sevdim Ama sen bilmedin Esen her rüzgâr da ben vardım Sen göremedin! Kimi zaman isyanımdı sert rüzgarlarla ulaşan Kimi zaman sevdamdı meltemlerin koynunda Ama genelde ruhsuzdu esişlerim Belkide ondandı bu körlüğün Ağlayan her çocuğun gözyaşlarındaydım Sen silmedin! Üstelik küçük yürekte sadece sevda ağladım durmadan Ve koşarak yanından geçtim her seferinde Akıttığım onca yaş bastığın topraktan Ayağına bulaşan bir çamur oldu sadece Ezdin ve gittin acımadan Doğan her güneşte ben vardım Ama sen derin bir uykuda Gördüğün rüya'nın finalinde Başka düşlerde yani Ne seni uyandırabildim aydınlığımla Nede yön verebildim kendi karanlığıma Kayan her yıldızda ben vardım /Dileklerimde kayan Her Dileğinde / Sen tutmadın Sadece hayallerindi düşlediğin benim yok oluşumda Biterken bile ben alacak bir şeyler aradın varlığımda Ölü bir yıldızdım aslında içinde zaman saklayan Zamana inanmayan ama zamansız zamanlardan kovulan