İntihar Mektupları -2-

Şair ölür... Fer söndü Henüz sana açılmayan hayatta Siluetine kapandı gözler Sıcaktı ölüm ve ıslak... Öldüm! Yaralı bir çığlık artık içimdeki umutlar Hayat soğuk bir nefes alışımda son buldu Sensizliğe doğru akarken ömür Senli zamanlarda intihar ediyordum Umuda saldığım güvercinlerden haber yok Yosun dolu gözlerle bakarken gökyüzüne Yoluma sevdam düştü çırılçıplak... Maviliğime yakışıyor artık toprağın kahverengi Aşk`a inat zina ediyorum ölümlü Son dal demi çekiliyor artık dumanımın Ve bedenim de bir iç savaşta dökülen kanlar... Gözyaşlarım akarken yalnızlığa Cansız yürek sırılsıklam... Sevda son perdeye çağırıyor Aynı senaryodayız ölümle ikimiz Üç İki Bir... Ve son diyor artık hayat Her yanım pus olur Her yan puşt zulası Senfoniler ölüme aşk`ı bağırıyor Yakalarda siyah kurdeleler Ve son kare Film biter Ayrılık manifestosu artık soykırım şiirler Dökülüyor kâğıdıma en karanlık heceler Prangalar vurulmuş gözlerimde kalan son resminle Geceye yüreğimdeki kan gülleri son damlayı akıtıyor En büyük vurgunu ihanetten tatmış saniyeler sayıyor Ağır adımlarım ve umutsuz duygularım Ortaçağ acılarda "İspanyol Eşeğinde" iki ayrı yerde beden Bir yan ihanetin dehlizinde Bir yanım sensizliğin engin denizinde Sensizliğe direnmiş yüreğimin ufkuna astım düş karanlığım Suyun ateşle buluştuğu andaki sıcaklığında beden Ölümler giydirilmiş hayallerde seni yaşıyorum her dem Ve son nefesi verdiğim her ölümle yenilmişliğimin ilanını karalıyor Beni ölüme kırdıran bir aşka bedelleniyorum Bir umudun direnişindeki gülümsemeyle. Son nefeste hayat Bu kalemle son hece Her şair cesedini şiirinde defneder Yıldızlar söner ay düşer Çaresizdir yürek Aşk şairi sayfalar terk eder Emziren ölümdür insanı Soğuk... Beyaz... Tatsız kokusuz...