İntihar Mektupları -4-

Aşk ölür... Kalemin rahminden döktüklerim Aşkımın cesediydi Kalemi son kez sapladım kâğıda Artık sen de sussana Satsana yüreğini Beni acıtsana aşk! Yazsana... Kanlı bileklerden akıttığım sıcak gözyaşlarımla Defetmeliyim üşüttüğü hücrelerimden sevdayı Gömmeliyim aşk`ı toprağa... Aşkın üç harfi diplerine çekiyor sevgimi Her nefis ölümü tadacaktır ben acıyı... Aşk`ı ölü gözlerimde kapatıp Teneşirde yıkıyor sevgisizliğin yaşları Bakışlarından tattığım ihanet Şimdi titrek dudaklardan dökülen son dua Direnci kurşunlanmış gözlerimde sevdalı bakışlar Ceset kahkahalarıyla sessizce izliyorum son`u Çıldırış sureti`nin gözyaşlarında boğuluyor Mor`a dönerken yüzüm Yusuf`u oluyorum yüreksiz iblisin Özlemini içtiğim kadehin inlemeleri Ağlatırken geceyi bulutlanmalarımda Saçlarını çözdüğün boğazım Kırdığım kalemin infilak çığlıklarıyla Sıçrayan şarapnel parçalarında kanıyor Sana çıkan yollar da kısır döngüler yaşarken Sonu cehenneme uzanan bir uçurum oluveriyor Hayatın ellerinden bu son kayışım. Tenimde kokunun olmayışına inat Aşk`ın ölümü dudaklarından öptüğü son zamanımda Yüreğimi parçalıyorum takatsiz ellerimle İçinden çıkardığım sevdayı tüm kutsallığıyla öpüp Anlıma yaslıyorum son kez... Suskun ve yorgun adımlarla körpe bir aşk`ın Vebalini boynuna yüklüyorum. Ve; Şahadet getiriyorum cinnetime... Balçık yoğruluyor hükmünde artık dinmeyen nar`ın Son çığlık! Gözlerde imansız yarın...