Sığınak

Cesaret topladım hayata Kavga için Çiçeklerin uçurum kokanlarını sevdim Düşmek için Hayatla dalga geçtim durmadan Ölmek için Ve seni sevdim bir akşam üstü Şiir için Artık sevebildiğin kadar çok sev hiç gelmeyeni Bırakma sakın gitmesin Onunlasın artık unutma İstesen de kimseyi sevemezsin Artık yalnızız Uzun bir sürede yalnız kalacağız Yalnızlık artık bizim bir sığınağımız Onca enkazın ardından yalnız/lık/lar/day/ız Bende benim olmayan şeylerle YALNIZIM Güneş artık karanlığı doğuruyorsa hayatın şafağına Gözler bakmıyor Dudaklar gülmüyorsa böyle doya doya Sevgiler boğuluyorlarsa bir biri ardına Ve halen eskimemişse kalp yalan Yanlış aşklarla Bir bedeli olacak elbet bedeni inkarın Bu yalnızlıkların İlk yazında ömrü kurşunlamanın... Buysa o sevdiğim gözlerin inan kederimden öleceğim Hayatın kazdığı kuyuların içine sen diye düşeceğim Kendine gel Kendine gel Gelişin böyleyse Git o zaman yeniden gel Önce kendini çadırdın Sonra kalbini bu şehrin denizi uğruna Dalgalar da tükürdü şimdi aşkına Ağlama ! Boş yere ıslanmasın bedenin Kuruyamassın Boşuna rüzgarlara güvenme Kirlenmiş bir yalnızlığa rehin düşse de beden Bıkma özgürlük mücadelenden Bir gün susacaktır ayrılıklar İhanet yazan bedenler asılacaktır meydanlara Şiirler darağacına Bir gün martılarda uçar kim bilir Kanlı toprak semalarında Hep balıklar mı aptal olacak Şimdi yalnızlığa rehin düşse de ömrün Dedim ya hayatını hep özgürlüğe büyüt O özgürlüğü de korkmadan kalbinle yürüt Çünkü sen Sevmeyi başarabildiğin kadar İnsansın!