Ben Seni, Ben Gibi Sevdim

Sevdalarda kural mıdır bilmem, Aramızda karlı dağlar oldu önce Bense güneşi avucuma alıp, Dağlardaki karı erittim... Yine de yol vermedi dağlar ama, Ben kendime Ferhat yaptım, Dağları delerek sana geldim, Ben seni Şirin gibi sevdim... Yol bu.... Bin bir türlü zorluk vardı önümde, Fakat, yorulmadım yürümekten, Yılmadım sana gelmekten.. Ellerim çatladı, kurudu dudaklarım, Dudaklarımı değil, suları ıslattım, Seni kendime Mecnun yaptım, Ben seni Leyla gibi sevdim... Uzadıkça uzadı sana gelen yollarım. Yaşadıkça ömür, gittikçe yol bitermiş, Ömrüm bu yolda bitsin diyerek, Yol gittikçe ben gittim, Sanma ki gitmekten bittim. Seni kendime Kerem ettim, Ben seni Aslı gibi sevdim... Her şeye küstüm bu sevda yüzünden. Hatta kendime bile küstüğüm oldu da, Sevdana ve sana küsemedim Üstadım. Bu bendeki, ne hırstı, ne de cesaret. İçimde deryâları taşıracak bir sevda, Okyanuslara sığmayacak bir arzu vardı. Belki de sendin bu büyük Kamber, Ben seni Arzu gibi sevdim. Farz et ki ben anamdan yeni doğmuşum, Üzerimde bir kat elbise bile yok. Her insan çıplak doğmaz mı Üstadım? Ama ben, Çıplak fakat, Kocaman bir yürekle doğmuşum. Belki Şirin, belki Leyla, Belki Aslı, belki Arzu kıskanacak ama; Biliyor musun o kocaman yürekle, Ben SENİ, BEN gibi sevdim.