Eylülde Kırağı Çaldı Umutlarımı

Güneşten bir parça koparamayan soğuk rüzgar gibi gönül Değdiği her gülü vuran kırağı Sanki kötü bir şeylerin habercisi gibi... Gülistanda boyun büken güllerin halleri Yolların kapanacağından mı Yoksa Güllerin yanacağından Gül nefesinin donacağından mı bu korkum Yine yokluğunun ayazına kuruldu kalbim Atışları uzun ve soğuk O Pır pır eden hali yok Sanki güneşin rengini çalmış rüzgar Yaprakların yüzüne sıvıyor kızıllığını Bir başka bahara soyunuyor ağaçlar Sarılıp sarmalandıkları umutlarını gazel ettiler Tüylerini döküyor güvercinlerim Sensiz soğuk günlere hazırlanıyorlar Hiç düşündün mü Kim okşayacak başımı Çocuk gibi Kim ısıtacak Artık tepeden vurmuyor güneş eskisi gibi Kim yatıştıracak İsmini anınca Sesini duyunca Ayaza tepki verir gibi kalkan güvercin tüylerimi Biter mi bu kış Saçaklardan sarkan buza dönmez mi gözyaşlarım Batmaz mı ciğerime Hayaller sıcak oluyor gülüm Umutsuzluk yok pembe düşlerde Gerçek var ya gerçek Yüzü kış kadar soğuk Bazen öyle üşütüyor ki Bazen öyle atıyor ki karanlığa Hiçbir kelimenin gücü yetmez sanırım anlatmaya Adı yok sensizliğin Adı yok bu hasretin Dilim yanıyor Parmaklarım donuyor Dudaklarım kanıyor Aklım çıkıyor desem olur mu bilmem ki Oysa her şey yerli yerinde Ama bir uyuşukluk var Bir sızı azılarımda Bir kekremsi tat var Sensiz tattıklarımda Boşluğunda boşluğu bu His işte Tarifsiz Tadı yok Adı yok Sensiz yaşamanın vesselam.