İşsizlik

Bilmezdim bunun ne olduğunu Nasıl bir yıkım verdiğini Yaşım onyedisine geldiğinde Hey çatlayasın kara düzen Yedi ay süründürdün beni de Nasıl turladım seni ben biliyorum Sen hiç duymadın koca İstanbul Çatlattın gençliğimi işsizliğin çemberinde Alın terim heba olurken Kapı kapı iş dilendim ne işlere girdim çıktım ………. -Zaman Aktı Akan Hep Bir Acı Irmaktı - …………….. Kara bir oniki eylüldü On iki kez vurup kırağı geçer üşütürken Kan gülleri kanayan sabahlarda Kürsülerinden edilen işsizliğe sürülen Açlığa mahkûm edilen Ankara'nın göbeğinde Koca kentin duvarları sızlarken Ar damarı çatlamazken Zamanında kocaman profesörler, eğitimciler Kapıcılık yaptı 1402 kıyımında Niceleri pazarda çorap, limon sattı Parklarda sevgililer gülüşürken Kulak arkasında ki gül Kan sızar bilmezken Foto şipşak seslenişiyle Kimi kez utana sıkıla ama onurla Resimlerini çekti Alman makinesiyle Yaşam kavgasında Açlığa yatarken yurdum insanı Direndiler inatla İşsizliğin kuşatmalarında Sürer bu dram bu açmaz Bu kanayan yara içten içe kanar hala. Varlık içinde yokluk çekmek Bunu bilmek çözüm üretememek Of anam işsizlik başa bela Gözlerinde okudum Ben bu acıyı hep duydum Yaşadım -İşini kaybeden aşını kaybeder Güler mi içi kan ağlarken o güzel gözler Aşını kaybeden neşeni de kaybeder Gün ışısın gün emeğin günü olsun sarsın sevgiler-