شمارهٔ ۵۵ - دل کارگر زلف سرمایه‌دار!

چه گویمت که چه از دست یار می گذرد به من هرآنچه که از روزگار می گذرد ز یار شکوه کنم یا ز روزگار چه ها ز یار بر من و از روزگار می گذرد چه ها گذشت ز زلفت به دل چه می دانی به کارگر چه ز سرمایه دار می گذرد بس است تا به کیت سر به زیر پر صیاد به غفلت اندر و وقت فرار می گذرد به دور نرگس مست تو نادرست کسی میان شهر اگر هوشیار می گذرد کجاست شحنه که پنهان هزار خون کرده دو چشم مست تو او آشکار می گذرد به اسم من همه مال التجاره غم و درد ز شهریار ببین بار بار می گذرد سواره آمد و بگذشت از نظر گفتم امان که عمر چو چابکسوار می گذرد هزار شکر که دیدم رقیب از کویت گذشت لیک به خواری چو خار می گذرد تو خفته ای و چه دانی که در غمت شب هجر چگونه بر من شب زنده دار می گذرد به مجلسی که تویی گفتگوی ما و رقیب تمام با سخن گوشه دار می گذرد بدم از اینکه بدو خوب و ننگ و نام امروز به یک رویه و در یک قطار می گذرد مرا که سایه آن سرو بارور بر سر نماند ای به جهنم بهار می گذرد ز دست دیده به هرجا که می رود عارف در آب دیده خود بی گدار می گذرد