شمارهٔ ۴ - پدر نامه عارف

بار آورنده شجر بی ثمر پدر ای زندگانی ات همه با دردسر پدر ای مایه فلاکت و خون جگر پدر ای تربیت کننده اولاد خر پدر ای کرده چاک دامن ناموس مادرم هر شب گرفته تنگ برش در برابرم پنداشتی که مرده و گر زنده ام خرم مردم ز شرم اینکه چه سان سر برآورم ای من شده شهید ره کیر خر پدر ای زآدم بهشت فرو شد ترا نسب عمری فکنده ای تو مرا در غم و تعب ای بر خلاف علم و ادب همچو بولهب گشتم ز دست جهل تو حمالة الحطب در زیر بار زندگی ام همچو خر پدر شاگرد خانه پادو بازار کردی ام پابست زن اسیر طلبکار کردی ام بی علم و بی سواد و خر و خوار کردی ام جز خانه خود از همه جا بی خبر پدر نفرین به خانواده و خوان تو نان تو جانم به لب رسید پدر جان به جان تو آتش به خانمان تو و آشیان تو رفتم به کشوری که نیابم نشان تو آیم دمی که از تو نبینم اثر پدر