Kendini İyi Dengelerdin

Meyveli ağaçların serin gölgesinde Tenha vakitlerde seyrana çıkardın Koluna taktığın o zarif sepete Dallara uzanıp kiraz toplardın Her zaman nasıl da uygun olur Nasıl da yakışırdı üzerindeki giysin Kanaatim o ki, yaptığın her iş Bir nezâket örneğiydi senin İnsan yüreğim sevdalanır diye Birden bakamazdı seni görünce Dudağın bir çöl güneşi gibi Yakardı insanı, sen gülünce Kendi kendini iyi dengelerdin Bir ölçü vardı her hareketinde Yoksa nice insan Mecnun olup Çöllere düşerdi bir işaretinde Böyle bir şey yaptırmadı kişiliğin Güzelliğin katmerlendi bu halinle O zamanlar bir dileğim vardı Kızlar, tanışsın istemiştim seninle