Mayın Gibi Kuşattı Kar

Kardan bir kefen giyindi köy Toprak damlar gözyaşları gibi akar Tek katlı evlerin kapılarına Beyaz bir duvar ördü kar Renkler, unutuldu beyazdan başka Tek renge büründü tabiat Yeşil, mavi, nasıl şeylerdi onlar Hâfızam, bana renkleri hatırlat Hangi düşünceler geçer akıllardan Böyle zamanda neler konuşulur Bir yolcu, bir hasta düşününce Yüreğim, çıra gibi tutuşur Al lâlem kurur ocakta Kirlenir toprağa serilen halım Düşer önüme sokak sokak Beni ev ev gezdirir aklım Görünce donup kalmışlar sandım Bir aile ki, heykelden farksız Yatağında ölüm terleri döküyor baba Çâresiz kalmışlar anneyle kız Bir trajedi yaşanıyor başka bir yerde Hüzün sarmış yürekleri, sevinç beklerken Bu sahneyi görseydi parçalamazdı kurt Terhis olmuş askeri köye gelirken Mezar taşına künyesi kazınacak bir yaşlı Nefes alır gibi, "lâhavle" derken kendi kendine Jandarma karakolundan gelen çağrı kağıdı Bir eşya gibi ağır geliyor ellerine Köyü bir mayın gibi kuşattı kar Günlerdir ne gelen var, ne giden Yokluk, hastalık ve ölüm korkusu değil Unutulmak duygusu köylüyü kahreden