Sonra Bulamazsın Aynalarda

Yağmur nasıl kandırırsa bozkırı Öyle kandırdın beni Umut denen o solmaz çiçeği Söküp attın can-evimden Kendi elimle dövdürdün beni Kendi elimle yazdırdın adımı Divâne defterine Hiçbir şeyde rastlamadığım Buruk bir tat veriyordu konuşman Güzelliğini ustaca kullanıyordun Bense yağmurla beslenen Bir ırmak gibi sana akıyordum Kendi suyumla boğdurdun beni Kendi suyumla yok ettin Yine de inkâr etmedim seni Hatıran, hiç yitirmedi kutsallığından Bu hüzün, bu yalnızlık Bir şey eskitemedi senden Hâlâ durur güzelliğin gözlerimde Gel, onu sana vereyim Sonra bulamazsın aynalarda