Hüzzam Beste

'...aldanışım, göz yaşının, geceyle gerdeğidir ve d ü ş s e l bir varoluşun simgesidir a ş k...' l her gidişinde, biraz daha ölüyor bu şehir ve umarsızca susarak kendi karanlığına gömülüyor biraz daha hüzün kol geziyor sinsice sokaklarda semiriyor / yetmiyor arsızca coşuyor kuytularda çıkmaz bir sapakta ardın sıra hırsla sürülüyor gidişin namluya ve umut en kırılgan yanından vuruluyor bu bapta / bu bir talan tam bir istilâ hayat duruyor tüm zamanlarda camekânlarda yapraklarını döküyor ağaçlar mevsimler, hızla yitiyor bulvarda bütün renkler, aheste solarken, kimsesiz kaldırımda selam duruyor sokak lambaları bu vakitsiz intihara tüm levhalar, yokluğunu işaret ediyor küsüyor şiir, sesler susuyor her gidişinde bu şehir biraz daha ölüyor ll en karanlık geceyi doğuruyor bu sahnede usulca kadın -elinde hüzün dişli tarak- lll senin ardından -ağır aksak- toplayarak, etrafa saçılan duyguları puslu camlardan bakar gibi izliyorum hayatı duruyor / donuyor siluetler hasret dokuyor ilmek ilmek, şarkıların yetim notaları bütün gidişlerin sonrası aynı mümbit bir sessizlik, bildik bir sızı aydınlığı, ihtirasla sarıyor karanlığın kolları ve sofalarda, son nefesini veriyor o betimsiz sıcaklık üşüyor şehir / tılsımını yitiriyor gökyüzünün yıldızları karanlık, bu sahnenin galip kumandanı iklimsiz zamanlara göçerken içimin telaşlı kuşları kimliksiz kalıyor, duruluyor gece gün, kırılıyor orta yerinden sessizce o isimsiz gece dar ağacı oluyor yeni yetme heveslere hecelerde mıhlanıyor bakışlarıma düştüğüm basamakların acısı ve ben, en sığ kıyılarda bile boğuluyorum unutuyorum vuslatın tadını yalnızlığın, sancısı kırarken tutunduğum dalları yedi düvele yayılıyor sevdanın bende saklı aslı -n u r d a m l a s ı- ve zaman acımadan yaralıyor içimdeki münzevi kadını lV her gidişinde bir kadın daha ölüyor yeisle içimde biraz daha ölüyor bu şehir her gidişinde aheste V bir gözlerin kalıyor hayâlimde / bir de hasretin yüreğimde