Üşüyor İçimde Karanlıklar

Sana dair tüm kelâmları Sızlattım gözlerimde... Ağlamadım belki ama İçimde yandı tüm şairler Avuçlarım kül kuyusu İnledim şiirsizlikten.... Dilimde söylenmemiş sözlerin âhını Vurup sırtıma Düşlerimin ıslak sokaklarında dolaştım durdum Şemsiyesiz... Gülüşünün gölgesi düşmüştü kaldırımlara Ürkek gözlerimde adın vardı Sen yoktun... Susamış sahra misaliydi Yürek sana Gönül gözesinden içtiğim Bir damla suydun... Gittin.. Kızıl hüzünler Çatladı dudaklarımda Çöl yangınlarına bıraktım adını... Takvimler ağladı ardından Üşüdü firakınla aylar Zaman aralık Sen Sonbahar Ben Hayatın dalında titreyen yaprak Söktü kökünden Ömrümün ağacını Adı ayrılık denen Sancılı hoyrat... Hiçbirşey eksilmedi yine de sevgimden Gönül hâlâ sana meftun yâr! Adını yıllar Seni yollar sakladı birtek benden... Hayalin süzülüp durdu Solumun aynalarında... Zamanın zembereğini kırdım Ayrılığın saatinden Vakit akşamdı Neye yaradı sevgili! Çoktan gitmiştin sen benden İçimde siyaha bürümüştü gün rengini Sönmüştü gözlerimde ışıklar Esmer bakıyordu yarınlarıma Uzun boylu yalnızlıklar... Yokluğun kırık kirpiklerimden salındıkça uykularıma Gün/eşini kaybetti Aşkı düşürmedi bir daha Şarkın nüftesinden sabahlarıma...