شمارهٔ ۱۱۳۲

به شهر مصر از خجلت ببندد دکه حلوایی اگر آن پسته شیرین به شکرخنده بگشایی کساد مشک و عنبر در ختا و چین کنی عمدا گره از زلف مشکین گر به راه باد بگشایی بپوشد مه به رخ پرده چو تو پرده برانداری رود سرو از چمن بیرون چو تو با ناز بازآیی به خوبی ای صنم طاقی وحید عصر و آفاقی مسخر شد چو آفاقت بزن نوبت به یکتایی چو دل بر نیکوان بستی وداع عقل و دین می کن حدیث عشق گر خواندی بشوی اوراق دانایی ز رسوایی نیندیشد کسی کاو عشق می ورزد که از آغاز شد هم خوابه با هم عشق و رسوایی به جامم زهر اگر ریزی چو شهد از شوق می نوشم که حنظل چون شکر گردد به کامم چون تو فرمایی به یک بوسه علاجم کن ز عناب می آلودت که از عناب می آید علاج درد سودایی بدان چستی که آهن را برد آهن ربا از جا به یک غمزه تو دل زآهن دلان شهر بربایی می گلگون بده ساقی غنیمت دان دم باقی که می بخشد فراقت از غم دنیا و دنیایی چرا زلفت پریشانت مرا آشفته تر دارد گر از زنجیر هر دیوانه می بیند شکیبایی کمند شاه را مانی ز بس خم در خمی ای مو علی کاو را مسلم گشته در آفاق مولایی