شمارهٔ ۱۱۴۲

تو ای سلطان خوبان جز ستمکاری نمی دانی گرفتی ملک دل را مملکت داری نمی دانی همه شب همدم اغیار از یار گریزانی دریغا طفلی و رسم و ره یاری نمی دانی عجب فتانی ای چشم سیاه رهزن جادو که غیر از رهزنی و رسم عیاری نمی دانی عجب نبود که خون خلق را خوردی به چالاکی تو ترکی و به غیر از قتل و خونخواری نمی دانی نه ای چشم سیه پیداست از تو درد بیماری چه بیماری که درد و رنج بیماری نمی دانی رخ خورشید پوشیدی و روز خلق شد تیره تو ای زلف سیه غیر از سیه کاری نمی دانی همی خندی بر افغانم که تا سایی نمک بر دل تو آزادی بلی حال گرفتاری نمی دانی گلت هم صحبت خار است آشفته بکش افغان بنال ای بلبل عاشق مگر زاری نمی دانی