شمارهٔ ۱۱۴۳

غم حورت از چه باشد که تو این غلام داری ز بهشت خاص برخورده هوای عام داری نکنی به زخم ناسور دل از چه رو رعایت تو که زلف عنبرین بو خط مشکفام داری ز شکر لبت چه حاصل که جواب تلخ گوید چه کنم به سیم سینه که دل از رخام داری به هوای روز اضحی به منای نورسیده من و گوسفند قربان تو سر کدام داری نه عسل نه شکر است این نه فرات و کوثر است این چه حلاوت است یا رب که تو در کلام داری نه همین ز آهوی چین تو عبیر میفروشی تو هلال غالیه سا به مه تمام داری به نیام تیغ ابرو و کشیده تیر مژگان ز که باز یا رب امشب سر انتقام داری ندهد اگر که نامش به نگین تو فروغی ز نگینی ای سلیمان تو چه احتشام داری چه هراس باشد آشفته تو را ز حول محشر که علی و یازده تن به جهان امام داری تو که تن به عشق دادی و شدی نشان طعنه چه غمت ز ننگ باشد چو هوای نام داری