شمارهٔ ۱۱۶۲

به یاد آب مجاور دلا در این فلواتی بود سراب گمان میکنی مقیم فراتی صنم پرست بدل بر زبان صمد ز چه گویی به کعبه و به بغل در نهفته لات و مناتی اجل ز مرگ خلاصت دهد کشی ز چه منت عبث ز خضر تو ممنون دلا به آب حیاتی مکن به فضل و هنر فخر ای حکیم زمانه که اوست مایه حرمان و آن دگر فضلاتی بجوی عز قناعت بهل تو ذل طمع را که بیش و کم نشود چون که ثبت گشت براتی ز شام تار منالی به روز وصل مبالی مقرر است به خوان جهان عشا و غداتی به بحر جرم تو آشفته سخت مانده غریقی مگر که نوح ز طوفان دهد ز لطف نجاتی تو نوح و عرصه امکان تمام بحر فنایت که دست حق به صفات ای علی که مظهر ذاتی