شمارهٔ ۱۲۰۵

چه پیمان است و بدعهدی که ای پیمان شکن داری که در هر خانه جا یکشب چو شمع انجمن داری زبدعهدی بعهدت نه منم غلطان بخاک و خون که چون من صد هزاران عاشق خونین کفن داری در بیت الحزن بگشوده یعقوب از پس عمری صبا بویی مگر از یوسف گلپیرهن داری ببالا و رخ و زلفش ببین و شرم دار آخر الا ای باغبان گر سنبل و سرو و سمن داری مکان لیلی اندر نجد و در وجدند اصحابش عبث مجنون تو جا پیوسته در ربع و دمن داری بغمزه خون مردم ریزی و وز خنده جان بخشی چه اعجاز است و سحر است اینکه در چشم و دهن داری گر از پر سوختن پروانه داری شکوه ای امشب که جانت شد بر جانان چه پروایی زتن داری اگر چه بی مکانستی و برتر از گمانستی سراغت کرده ام مأوا بقلب ممتحن داری دم از هستی مزن آشفته تا روزی بخوانندت کجا بارت دهد جانان که لاف از ما و من داری علی وجه الله مطلق علی عین الله مطلق بگو برهانی ای منکر اگر در این سخن داری سزد گر حوری و غلمان پی خدمت ببخشندت که تو داغ غلامی از حسین و از حسن داری