شمارهٔ ۳۶۲

شمعی چو تو می باید تا بزم بیاراید شاید نبود گر شمع بی دوست نمی شاید جز ماه رخت کآورد خال سیه هندو هرگز نشنیدم ماه هندو بچه ای زاید آیینه به کف دارد نه بهر خود آراییست خواهد دل خود از کف بی شایبه برباید گر خواند و گر راند ور خود کشد و بخشد سر بر خط فرمانم تا حکم چه فرماید آن را که سر انگشتان از خون شهان آلست از خون من درویش کی پنجه بیالاید هر جا که بود دلبر ما راست بهشت و حور بی دوست بهشت و حور ما را به چه کار آید مجنون نکند میلی دیگر به رخ لیلی بی پرده به حی یارم رخساره چو بنماید صیدی چو کشد صیاد ناچار بر او بخشد فریاد که ترک ما بر کشته نبخشاید ای خضر خدایت داد چون آب بقا در دست یک جرعه به مسکینان کاین عمر نمی پاید اسرار می و مستی آشفته ز مستان پرس مستانه بیا کاینجا هشیار نمی باید دارم به دل ایساقی بس عقده لاینحل جز دست علی یا رب این عقده که بگشاید