شمارهٔ ۴۲۸

خیمه را لیلی چو بالا می کند از چه مجنون رو به صحرا می کند سرو مایل از دو جانب او به غیر تا چرا او میل از ما می کند مانی اندر نقش روی دلکشت صحف انگلیون تماشا می کند آنکه خار کعبه را دارد به پا تا چرا وصفی ز دیبا می کند هرکجا آن ترک یغما بگذرد گر بود کعبه که یغما می کند دل بپوشاند مرا اسرار عشق مردم چشم آشکارا می کند گر کند آباد غیرم گو مکن ور خرابی زوست هل تا می کند زشتی از ما بود ورنه نقش ها نقشبند صنع زیبا می کند گفتی آشفته به زلف من چه کرد آنچه با زنار ترسا می کند هرکه دل بر آتش سودا نهاد آخرش دیوانه سودا می کند هست هرکس را تمنایی به دهر وصل او عاشق تمنا می کند لاجرم درویش اگرچه مجرم است خویش را بسته به مولا می کند تا که مجنون در حی آمد خویش را از سگان کوی لیلا می کند