شمارهٔ ۴۷

سودای پری رویان بر هم زده سامان ها سیلاب کند از جا بی شایبه بنیان ها زین شعله جواله کز عشق بتان خیزد چون شمع برآرد سر از چاک گریبان ها تنها نه مرا دامان آلوده به بدنامی کآلوده نکونامان از عشق تو دامان ها با چشم سیه کردم صف برزده چون مژگان بشکسته به هم دایم پیمانه و پیمان ها زلف و خط و خال و چشم در قصد دل و دینند کفار شده همدست در غارت ایمان ها بگذر تو طبیب امشب از بستر عاشق زود دردیست که مستغنی است از جمله درمان ها من دل به گلی بستم کو نیست در این گلشن مفریب مرا بلبل از نغمه و دستان ها یک شب شدمش محرم در خلوت دل بی غیر بسیار بباید دید محرومی و حرمان ها دادند مرا کسوت هم رنگ به خود کردند کردند سگان تو در حق من احسان ها گفتم به علاج دل شاید بگشاید لب بر زخم دلم بگشود لبریز نمکدان ها حاجی چه کند تقصیر ناچار کشد قربان شایسته این تقصیر آریم چه قربان ها احرام حرم بستیم بر بتکده پیوستیم آن قطع بیابان ها این غایت ایمان ها در دام هوای نفس مردند بسی زهاد دیوان به کمین پنهان در قصد سلیمان ها بر مطرب و می و قفست گوش و لب و چشمانم انعام خدایی را دادیم چه فرمان ها آشفته ز ره رفتی برخیز و بزن دستی بر دامن شیر حق با این همه عصیان ها