شمارهٔ ۵۳۶

شعاع آن مه نو چون به طرف بام می افتد به پابوسش ز بام چرخ ماه تام می افتد بتی درد که بر رخساره اش کعبه بود طایف ز رونق از صفایش کعبه اسلام می افتد کشد می زیر خرقه شیخ شهر و پاکدامان شد نخورده می اگر عاشق بود بدنام می افتد چه تدبیر است جز تسلیم او را ای هواداران گذار مرغ زیرک چون به سوی دام می افتد بزن زآن آتش پخته که در جام و سبو داری گذارت گر به سوی زاهدان خام می افتد به شام هر خم زلف تو شعرایی مجاور شد اگر شعرا گذارش وقتی اندر شام می افتد به غیر از خاطر دلبر نجوید کام دل عاشق بلی هر جا هوس پیشه بود خودکام می افتد چرا صوفی نهاده سر به پای جام در مجلس اگر نه پرتو ساقی چو می در جام می افتد نگویم کز غم عشقت سرا پا همچو نی سوزم و گر بنویسم آتش در نی اقلام می افتد بنازم آن بت سیمین که چون در کعبه می آید ز بام کعبه بر تعظیم او اصنام می افتد الا ای شاهد غیبی علی ای نور لاریبی چو آشفته گدایی لایق انعام می افتد