شمارهٔ ۸۹۵

وه که به ناف خون شود نافه آهوان چین تا که به باد داده ای طره و زلف عنبرین گر ببری هزار دل نیست خبر ز هستیم بسکه شکنج زلف تو خم به خم است و چین به چین یار ز راه می رسد غالیه سوده بر سمن باد ز باغ می وزد مشک ختن در آستین گرد لبت چه دید خم وهم فتاد بر غلط گفت هجوم مور بین باز به گرد انگبین کاخ تمام لاله شد تا تو کشیده ای نقاب بزم پر از ستاره شد خوی چو فشاندی از جبین پرده عشق ساز کن مطرب بزم عاشقان تا که به مزد چنگ تو بذل کنیم عقل و دین سرو چمان من چو خضر ار گذرد به سوی دشت جای گناه سر زند ناز و کرشمه از زمین زلف سیاه هندویش غمزه چشم جادویش آن ز یسار می برد وآن کشدم سوی یمین منع نظر نمی کند آشفته زاهدم دگر بنگرد ار به چشم ما آینه خدای بین