شمارهٔ ۹۶۷

بنده پیر خراباتم و پیمانه او که پناه فلک آمد در میخانه او حاش لله که رود مستی عشقش از سر هرکه نوشید چو ما باده ز پیمانه او من به پای خم اگر خاک نشینم چه عجب سجده گاه ملکوت آمده خمخانه او سبحه زاهد و زنار مغان تاج ملوک همه وقف است به خاک در میخانه او چشم زهاد بود بر عمل و مستان را گوش اندر ره الطاف کریمانه او اگرت آرزوی نکته توحید بود بشنو وقت سحر نعره مستانه او شاهی کون و مکان را به گدایی بخشد بلکه امکان بود از همت مردانه او واجبش خواند گروهی و گروهی ممکن عقل حیران شده آشفته در افسانه او کیست آن بحر ولایت علی آن کاو ز شرف یازده در ثمین آمده دردانه او شاید آن گنج نهان جای به ویرانه کند دل سودازدگان آمده ویرانه او