Ortasından Bölünürken Gece

Gidişinle, ateşe düşen bir yüreğin çığlığıdır yayılan sokaklara avaz avaz Bir şarkıdır gecenin kuytuluğunda yürekleri titreten Bir şarkıdır ince nağmelerin döküldüğü Kırık bir keman sesinden şarkıdır melankolisinde sarıp sarmalayan Gece, koynunda sakladığı hançerini batırırken kendi karanlığına Tam ortasından bölünüyordu Sevda, maviliğini tüketmiş boz bulanık bir su karışıklığındadır şimdi İnadına siyah, inadına karanlıktır gece Saatlerinde vedaların taze izleri Çürümeye yazgılı, solan bir yaprak gibi gittin Bir vapur düdüğü idi, iskeleden seni alıp götüren vapurdan geriye kalan Sen giderken hırçın dalgalar vardı ve beyaz köpükler Bir ikindi sonrası tebessümsüz bir yaprak gibi düştün yüreğimden Gözlerimde ahzen bir bakış Dudağımda erken akşamın hüznü yapışık Sana el salladım İçimde hala dumanı tüter sönmeyen yangınların Gidişinle, çatlamaya yeminsiz tohum, tomurcuğuna saklanan gül suskunluğundaydı hüzün Sana el salladım Bunca sevmelere inat Gitmelerin alaylı gülüşleri asılıydı duvarlarda Gidişinle, 'Kalbim karanlık, gecedeki bulut gibi'* Söyle şimdi bu menfur cinayetin kimdir faili