Kaç ışık yılı aşk?

Belki de bilimin yanıtlayamadığı tek şeydir, bir duygunun kaç ışık yılı sürdüğü. Çünkü aşkın cetveli yoktur, sevdanın terazisi, özlemin kilometresi yok. Bir bakış düşer gözlerinden gözlerime, bir ömür sürer yankısı. Bir “merhaba” kalır gecenin ortasında, yıllarca konuşur içimizde. Bilim ölçer nabzımızı, beynimizde dolaşan kimyasalları, ama kim ölçebilir bir insanın ötekine bıraktığı sızıyı? Senin sevgin uzak bir yıldız değil yalnızca, karanlığın içinde yönünü bulduğum inatçı bir ışık. Dünya dönüyor, şehirler büyüyor, ekranlar çoğalıyor, insanlar birbirine bir mesaj kadar yakın, bir suskunluk kadar uzak. Ve aşk, bunca gürültünün içinde hâlâ insanın insana “yanındayım” diyebilmesidir. Siyaset meydanlarında binlerce söz havaya savruluyor bugün; makamlar değişiyor, koltuklar eskimiyor, ekranlarda memleket rakamlarla anlatılıyor. Oysa ben biliyorum, bir ülkenin gerçek ölçüsü insanın ekmeğini bölüşürken gülümseyebilmesidir. Bir annenin çocuğuna “yarın daha güzel olacak” diyebilmesidir. Çünkü sevgi yalnız iki insan arasında değil, bir halkın birbirine uzattığı elde de büyür. Aşk biraz da budur: kendinden vazgeçmeden başkasının yarasına eğilmek, karanlığa rağmen bir ışığı savunmak. Senin gözlerinde gördüğüm o renk baharın bildiği renklerden değil. Ne yeşil yalnız, ne kırmızı, ne gökyüzünün mavisi... Biraz sevda, biraz memleket, biraz isyan, biraz umut. Ve ben hâlâ soruyorum bilime: Söyle bana, bir insanın kalbinden başka bir kalbe giden yol kaç ışık yılıdır? Bir ömrün yetmediği yerde hangi ölçü birimi kullanılır? Belki de aşk, evrenin henüz keşfedilmemiş en uzun mesafesidir. Ve belki insan, o mesafeyi yürürken hem kendisini, hem sevdiğini, hem de dünyayı değiştirir. Çünkü bazı duyguların varacağı bir yer yoktur; onlar yürüdükçe ufuk büyür.