Alanın Çok...kalanın Yok

aşkı yakarken gökyüzünde bütün geceleri söndürüp yıldızlarını sökerek bağrından senden ötürü özenle büyütürken içimde senli sevi düşlerini alacalı bulacalı kuytulara atıp kendini yok olmak istiyorsun aşk dolu sözler yazarken senden yana bildiğin bilmediğin bütün aşk şiirlerinden ve aşk şarkılarından ezgiler katıp içine umursamaz tavrınla her harfi bir kalemde boşluklara atıyorsun koynumda senin için taşıdığım öbek öbek ve rengarenk bütün çiçekleri suyu boşaltılmış vazolarda yapayalnız kurutuyorsun bir papatya gibi bir uğur böceği gibi bir meltem esintisi gibi minik buseler kondurmak için yaklaşırken dudaklarım sana çalıyorsun benden dudaklarını sana aşk diyorum sevda atıyorum başından aşağı yüreğimi koyuyorum önüne silip bütün geçmişimi silip bütün geçmişini aşkı sunuyorum saf aşıklar gibi oysa sen 'geç bunları ...pazarda bile alıcısı yok" diyorsun ya korkuyorsun aşktan ya da …? aşk yanarken içimde sana…sadece sana söndürmeye dönüyor gözlerin deli alevimi yazık…aşkı s/atıyorsun ruhunda/n alanın çok…kalanın yok