Güz Kokuyor Sokakları Yüreğimin
A Atilla Güler
0
Altın Yaprak
gayrı susar
akdeniz mavisi günlerin gözlere taşınan şarkıları
odalarda gezinen son yaz sesleri göç eder
geçtikçe zaman ve salıverir kokusunu güz
bütün eylül yağmurları dökülür sokaklara ünlü ünsüz
ki istanbul
çisil çisil ıslandı geceyarısı
akıttı zehir gibi içime bütün ürperişi
geceden sabaha durmuş ayaz
yapayalnız kucaklıyorken soluksuz ıssızlığı
bundan böyle kelimeler serilir yine yatağımın akça pakça çarşafı üzerine
okşanmamış her yanıma değdirip ateşlerini
sevişirler düşlerimden kaçan özlemimle
kestane gözlerin düşer aklıma
bakışlarım oynaşırken gazal kurusu yapraklarla parklarda
dokunur parmaklarımda gezinen dokunuşlardaki boşluğa
usulca
kupkuru
ve ıpıslak
yakama yapışır hüzün bütün kokuşmuşluğuyla
aldırmadan ve son demeden
oturduğum bütün açık hava çay bahçeleri içeri taşınır bir bir
resimsiz tablolarda isimsiz kahramanlar gibi bekleşilir güneş yeniden
oysa
aşk yoksa
neye yarar yarına kimsesiz selam durmak
sığınılan bütün saçak altlarında sırılsıklam
yokluğunun ürpertisi vurur su birikintilerinden sıçrayan damlalarla
olmayan yanıma
acele ve küçük adımlarla geçer kadınlar
şemsiyelerinin altında yüzlerini gizleyip
adamlar hiddetle küfreder gecikmişliğine trafiğe sıkışıp
lakin kimse bilmez
lacivert bir akşamın ortasında ertelenmiş zamanda kaybolan hayatları
ağrısını hissedip acısını görmez
ruhsuz sokaklarda bir güz kokusu
ıskalanmış aşk sözleri
nafile inleyişler
ve ne güz kalır
ne kış
geçer
ah! saçlarına değmişken eylülün ilk damlaları
dolduruyorken kokun bütün sokaklarını yüreğimin
aşka düşmeden nasıl ölmeli
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş